Bella Italia

O sole mio
Helemaal alleen in Italië. Nou ja, helemaal alleen, er schijnen hier ook enkele tientallen miljoenen Italianen te wonen, maar de hitsige waar Door het over had heb ik nog niet ontmoet. Maar om in Italië te komen moet men vanuit Oostenrijk nog wel even de Reschenpas over….even… Nou, dat heb ik geweten. Een klim in 2 etappes, niet zo steil, maar wanneer je het eerste deel achter de rug hebt, ga je weer een stuk dalen en daarna nog 8 km. vals plat en enkele stevige hellingen omhoog: niet leuk, denk je dat je er bent en dan mag je nog een keer. De beloning was ook niet geweldig: het is nu niet een pas die opvalt, je komt gewoon over een hobbel in het weiland op een plateau terecht en dat schijnt het dan te zijn. Beetje een afknapper. Ook niet echt een fotomoment, maar ik heb toch een foto genomen van mezelf met het meer op de achtergrond (Reschensee). Maar de echte beloning na de klim was dan toch de aankomst in Italië, het laatste land van mijn kwartet en het doel van mijn reis. Helaas zat ik vrijdag zo stuk, dat ik er weinig van heb kunnen genieten. Ik heb het eerste bed genomen wat zich aandiende en ben plat gegaan. Zaterdag ging het een beetje beter, rustig aan begonnen, nog een paar klimmetjes en een paar flinke afdalingen en verder door een prachtig landschap gefietst met de hier en daar woeste rivier de Adige naast me. Jammer dat het zo nevelig was, geen geschikte dag voor foto’s, maar het was prachtig. Dit deel van Italië wordt de Obstgarten genoemd. Obstgarten? In Italië? Ja, daaraan kun je zien dat ik op dit moment nog in Zuid Tirol, het Duitstalige deel van Noord-Italië ben. Volgende week passeer ik de taalgrens en wordt het echt lachen. Mijn kennis van het Italiaans is niet echt uitzonderlijk groot, dus dat wordt het zoveelste avontuur op deze reis. Vandaag, zondag, heb ik een rustdag en dat komt goed uit: ik ben moe. Geen wonder: even over de Alpen fietsen is een krachtsinspanning van jewelste. Nu ik dat achter de rug heb, merk ik dat ik me voor die Alpen gigantisch had opgeladen en alles heb gegeven wat ik had. Niks mis mee, maar eenmaal over de Alpen wachten me nog 13 etappes, waarvan zeker 5 zware etappes door de Apenijnen. Gisteravond lag ik totall loss op bed me af te vragen waar ik de puf vandaan moest halen om dat ook nog even te doen. Vanmorgen naar de kerk geweest: de Duitstalige evangelische gemeinde van Merano. De Pfarrer preekte over je zorgen maken: “Maak u geen zorgen voor de dag van morgen, elke dag zal voor het zijne zorgen. Uw Hemelse Vader weet wat u nodig hebt.” (Mattheus 6) Wel. Dat had ik blijkbaar nodig. Vanmiddag doe ik rustig aan, beetje lummelen, beetje buiten rondlopen, beetje van de zon (YES)!!!! genieten etc. Verder wil ik jullie vragen om ook deze laatste weken van mijn reis om me heen te blijven staan, ik merk nu hoe ik (en ik niet alleen!) dat nodig heb en hoe goed het voelt wanneer dat gebeurt. Leve het thuisfront!
De scorelijst tot nu toe: 1230 km., 37 liter water, 28 bananen, meer dan 100 sms-jes en 2 x een koortslip.
Tenslotte: wist u dat?..............Tjitske deze week jarig is……….het EMK zijn eerste concert weer gegeven heeft………….ik dit dus gemist heb…………..het erg goed gegaan is…………..er wel een beetje weinig aanwezigen waren…………….ik verwacht dat het er de volgende keer meer zullen zijn…………… het hier in Merano erg mooi weer is………het italiaanse ijs hier prima smaakt……….het erg grappig is om Italianen hier Duits te horen praten……….ze dit in de rest van Italië wel uit hun hoofd laten…………ze daar verwachten dat iedere bezoeker Italiaans spreekt…….ze bij dezen alvast gewaarschuwd zijn dat ik mijn best zal doen, maar niets beloof……..