Assisi

Er zit een grote grijns op mijn gezicht die er niet meer af wil. Hier ben ik, midden in Italië en ik ben er notabene zelf naar toe gefietst. Aan de ene kant voelt het heel bijzonder om dit gedaan te hebben, aan de andere kant is het ook heel vertrouwd om hier te komen en een paar dagen door de vallei en de stad te (mogen) fietsen. Niet na een uurtje weer weg gaan, maar een poosje kunnen blijven, gewoon op een plein te gaan zitten, naar het gewoel te kijken en lekker te niksen, niets moet, alles mag. Gewoel? Ja, behoorlijk. Het is namelijk het weekend van 3 en 4 oktober en dat is “Festa di San Francesco”, het grote feest van deze stad en streek: de sterfdag van Sint Franciscus. En daar bouwen ze hier een behoorlijk feestje van. Compleet met grote verkleedpartijen, processies en missen waar de bisschoppen en hoogwaardigheidsbekleders (met sjerpen) elkaar verdringen voor de beste plek in de basiliek. Ze zijn hier erg goed in het commercieel uitmelken van ‘broeder Frans’. De onvermijdelijke souvenirstands verdringen elkaar rond de basiliek en een hotel hier in de stad heet Frate Sole (broeder zon) en het bijbehorende restaurant Sorella Luna (zuster maan), ja, dat zou Franciscus vast gewild hebben. Stilte is hier af en toe ver te zoeken. Was het slim van mij om deze periode hier te zijn? Het was in ieder geval heel slim om een appartement buiten de stad te bespreken, zodat ik net zo veel rust om me heen heb als ik wil. Afgezien van een kippenhok met haan, een aantal vieze, magere katten met vlooien en een legioen strontvliegen zijn hier in de verre omtrek geen levende wezens te bekennen. Overigens ken ik hier inmiddels genoeg mooie plekjes waar geen orgie heerst, zodat ik wat stilte betreft prima aan mijn trekken kom. Gisteravond zat ik in de kapel van het klooster van San Damiano te wachten op de vesper en te genieten van de stilte, komt er een monnik naar me toe om te melden dat de kerk gaat sluiten. Ik zeg: geen vesper? Nee, geen vesper, die werd gevierd in de basiliek in de stad compleet met de hele hoempapa waar ik net om heen gefietst was. Jammer! Maar ik had toch een uurtje in de kapel gezeten me te verheugen op de vesper, dus die voorpret heb ik in ieder geval gehad. Verder ben ik vandaag nog een keer al mijn favoriete plaatsen langs geweest, genieten van het feit dat ik hier ben, genieten van de manier waarop ik hier gekomen ben en me opladen voor de laatste 3 etappes van mijn reis; de tocht naar Rome. Morgen vertrek ik weer met mijn volle fiets en ben dan nog 3 dagen onderweg. Helaas wordt het niet een kwestie van uitrollen naar Rome, ook morgen en overmorgen zijn er nog flinke bergen te beklimmen en wordt het afzien, maar het belangrijkste doel heb ik behaald: Assisi! De beheerder van het internetcafe waar ik deze stukjes op mijn weblog zet, wenste me vrijdag nog een prettige vakantie. Ik zei dat het niet zozeer een vakantie was, maar dat ik in 5 weken van Holland naar Assisi was gefietst. Zijn mond viel open en zijn reactie was: “Holy shit, that is fantastic!” Ik zei: Yeah, I know, I feel fantastic!” Lieve mensen, denk nog een paar dagen aan me en geef me vleugels! Tot volgende week in Ermelo. Liefs: Metje