Rome sweet Rome

Rome sweet Rome
In mijn geval is het beter om de titel Rome zweet Rome te gebruiken. Je wil niet weten hoeveel liter transpiratievocht er heeft gevloeid. Eigenlijk had ik dat in de scorelijst moeten meenemen, maar dan was het een heel waterig verhaal geworden. Maandag ben ik vertrokken uit Assisi, eerst bruin brood gescoord natuurlijk en toen op weg. De eerste 10 kilometer nog met de stad in zicht, daarna echt weg. En het was goed zo. Ik ben er geweest, ik ben er heen gefietst, ik heb er een paar dagen rondgelopen, genoten van wat de stad te bieden heeft, ja zelfs genoten van het rumoer om me heen. Een van mijn hobby’s is toch mensen kijken en dat is het afgelopen weekend aardig gelukt. Massa’s Italianen in hun goeie goed allemaal op hetzelfde plein druk doende met telefoneren, praten, eten, ijs verorberen, kinderen knuffelen of uitkafferen en de buren groeten en dat het liefste allemaal tegelijk. Uitermate boeiend! Maar goed: maandag dus weer op de fiets. Even wennen, maar na een paar kilometer had ik het ritme weer te pakken, niet al te roestig na een weekend rust. Nou ja, die rust was maar betrekkelijk, aangezien ik een appartement 6 kilometer buiten de stad had, moest ik om overal te komen waar ik wilde zijn, toch per dag wel gemiddeld 25 à 30 kilometer fietsen, dus had ik eigenlijk geen kans om roestig te worden. Het ging ook heel lekker, totdat ik op een gegeven moment blijkbaar het verkeerde knopje op mijn kilometerteller had ingedrukt en het ding er de brui aan gaf. Overleg met het thuisfront leverde de gouden tip op: bel Vliek, want daar komt het spul tenslotte vandaan. En jawel, Klaas wist hoe ik mijn gegevens weer terug kon krijgen, dus dat wordt volgende week de beloofde taart en 3 zoenen afleveren aan de Groeneweg. Ik had de jongens daar trouwens toegezegd dat ik, als het fietsje en ik Rome zouden halen, dit zou vermelden in mijn weblog, dus hier komt de beloofde slogan: ROME BEREIK JE MONTER EN KWIEK, OP EEN UITSTEKENDE FIETS VAN VLIEK! Zo, ook weer geregeld! Overigens: dinsdag was ik halverwege de dag niet meer zo monter en kwiek, toen ging bij mij rond half twee toch echt het licht uit. Jankend zat ik op de fiets, te moe om af te stappen, te veel pijn om door te fietsen. Dus toch afstappen, op een muurtje gaan zitten en rusten en eten. Eten: jawel, je hele lijf wil kotsen, maar toch eten, van dat lekkere bruine brood van de bakker! Dat was het moment waarop ik dacht: als ik geweten had hoe zwaar dit zou zijn, had ik na Assisi toch mooi de trein naar Rome genomen. Maar die trein stopt niet aan de oever van de Tiber midden op het industrieterrein, dus doorfietsen. In Fiano Romano trof ik een hoogbejaarde hospita die mij opgewekt meedeelde dat mijn fiets prima op de gang voor mijn kamer kon staan: 3 HOOG!!!!! EN GEEN LIFT!!! Tuurlijk lieverd, draag jij hem even naar boven? Ik ben gaan douchen en in mijn bed gekropen, ik doe ff niet meer mee. Maar toen kwam woensdag, 7 oktober 2009. De dag dat Jan en ik onze 27-jarige trouwdag vieren. En die dag vier ik door op mijn fietsje te stappen en rustig naar Rome te tuffen. JAWEL, IK HEB HET GEHAALD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Gelukkig was het niet zo zwaar als gisteren, wel had ik na 10 seconden bijna de ketting van de fiets, maar dat ging nog net goed. Ook was een stuk van mijn route afgesloten met een hek, maar gedachtig het aloude gezegde: “when in Rome, do as the Romans do”, ben ik net als enkele Romeinen voor mij, gewoon over het hek gestapt, heb alle bagage van mijn fiets gehaald, mijn fiets eroverheen getild, fiets en alle bagage over het wankele, verrotte bruggetje getild, aan het eind van de versperring alles in omgekeerde volgorde weer over het tweede hek getild en vrolijk verder getufd. Er was toch geen carabinieri in de buurt! Eenmaal op het Sint Pietersplein aangekomen, heb ik een vriendelijke jongeman uit Canada gestrikt om voor jullie plezier een foto van mij te maken zodat jullie weten dat ik het hele spul niet verzonnen heb. En toen ben ik op de grond bij mijn fiets gaan zitten en heb lekker een half uur om me heen zitten kijken. Ja mensen, hier ben ik nu heengefietst en het voelt geweldig. Iedereen hartelijk bedankt voor het meeleven en nu uitrusten. Morgen komt de family en dan gaan we het eens lekker vieren.
De definitieve scorelijst is als volgt: 52 bananen, 63 liter water, 2142 km., meer dan 200 sms-jes, 3 bergpassen, 1 zeer tevreden Hollandse en een ‘schmutzige’ fiets (maken we thuis wel schoon).
Tenslotte: wist u dat………..dit een mooi hotel is………..ik de kamer nog 1 nacht voor mezelf alleen heb…………..daarna de 40 dagen voorbij zijn……….ik de rest aan uw verbeelding over laat…………de mijne overuren maakt………….het vandaag nog steeds onze trouwdag is (arme Jan)……….de planten thuis de 40 dagen niet overleefd hebben……….ik volgende week wel nieuwe ga halen………..Casper maandag 23 wordt……………Rieki maandag 50 wordt…….dat dubbel feest is………….u de groeten krijgt uit Rome………wij over 4 dagen thuis komen. TOT DAN!!!